Provincie Limburg

In 2023 werd ca. 73% van de energievraag in Limburg ingevuld met aardgas, 14% met voertuigbrandstoffen (benzine, diesel, LPG), 13% met elektriciteit en slechts 9% met hernieuwbare energie. Dat is ver onder het gemiddelde van alle Nederlandse provincies.

De provincie onderscheidt heel expliciet tussen energie-intensieve activiteiten rond Chemelot en Maasbracht en de overige energiebehoefte in andere delen van Limburg.

Voor de energie-intensieve activiteiten is Limburg in de toekomst afhankelijk van de bouw van de Delta-Rhine Corridor voor de verzorging met groene waterstof en van de bouw van een of meer kerncentrales om stroom te produceren, ook voor lokale elektrolysers dicht bij de grootverbruikers. Gezien de grote afstand tot de kust ligt het inzetten van blauwe waterstof (met ‘Carbon Capture & Storage’ (het afvangen en opslaan van CO₂ opslag onder de zeebodem), de grootschalige import van ammoniak en het gebruik van elektriciteit van zee niet voor de hand.

Voor de overige energiebehoefte in de regio staat het vergroten en versnellen van de lokale energieautonomie centraal, door lokale energiegemeenschappen, coöperatieve energiehubs en kleinschalige warmtegemeenschappen op het gebied van elektriciteit, warmte en opslag. Gedacht wordt vooral aan meer zon op daken en op land, wind, biomassa, geothermie, aquathermie en warmtenetten en -pompen. Waterstof speelt in deze plannen een marginale rol.

Slechts twee van de vier toekomstscenario’s voor de provincie voorzien een bescheiden rol voor eventuele decentrale waterstofproductie in de gebieden met minder energie-intensieve industrie, – ten behoeve van de lokale industrie en mobiliteit op regionale schaal of als buffer waar de vraag het hoogst is, terwijl fossiele energie als back-up blijft tot ver na 2050.